Jaarverslag
Jaarverslag 2019
Het college van toezicht van de Nederlandse orde van advocaten heeft ook in 2019 verdere stappen gezet. Tegelijkertijd blijft er nog veel te doen. Dat schrijft het college van toezicht in zijn Jaarverslag 2019.
Begin 2019 legde het college in het Toezichtkader de normen vast, waaraan hij de uitoefening van het toezicht en de klachtbehandeling door de dekens toetst. Als volgende fase van ontwikkeling werkt het college aan de operationalisering van het Toezichtkader in een alomvattend handhavingskader. Dat legt de basis voor een verdere professionalisering van de taakuitoefening door het college. Het college zal het handhavingskader in 2020 afronden en implementeren.
Jaren van inspanningen hebben ertoe geleid dat de dekens hun taakuitoefening verder hebben geharmoniseerd. De dekens stelden beleid vast voor het gebruik van hun toezicht- en handhavingsbevoegdheden in geval van recidive bij advocaten. En voor het analyseren van de financiële kengetallen van advocatenkantoren stelden zij ratio’s of rekenregels vast, waardoor sprake is van een objectief en uniform beoordelingskader.
De dekens hebben met het uitbrengen van een gezamenlijk Jaarverslag Toezicht 2018 een stap vooruit gezet in de verantwoording. Het college acht voor de toekomstige verantwoording verbetering nodig. Onder meer verwacht het college dat iedere deken – naast een centraal jaarverslag over het beleid – inzicht geeft in en verantwoording aflegt over zijn eigen taakuitoefening en de uitvoering van het beleid in zijn arrondissement.
Verder constateert het college dat de dekens het toezicht op naleving van de anti-witwasregelgeving (Wwft) minder risico-gebaseerd uitoefenen dan de wet voorschrijft. Zo zijn de dekens nog niet gestructureerd nagegaan welke specifieke risico’s zich in de advocatuur voordoen, naast de bestaande nationale en internationale risicobeoordelingen van de overheden. Ook hebben de dekens nog weinig inzicht in de risicoprofielen van advocaten(kantoren) die Wwft-plichtige diensten verlenen. Daardoor is het voor de dekens thans niet goed mogelijk om de frequentie en intensiteit van het toezicht te bepalen en hun capaciteit in te zetten daar waar de risico’s zijn.